КОРАБ С ПОЕТИ
Поетите си мислят, че е кораб
И се качват.
Пуснете ме да се кача на кораба с поетите.
Напредва той по гънките на времето,
Без да разклати мачта
И без да има нужда да помръдне
(Защото времето се движи наоколо
И все по-бързо.)
Поетите очакват и отказват да заспят,
Отказват да умрат –
Да не пропуснат онзи краен миг,
Когато корабът ще се откъсне от брега –
Безсмъртие какво е, ако не е точно този
Кораб от камък,
Очакващ заинатено за нещо,
Което никога не може да се случи?
Ана Бландиана
Превод: Румяна Л. Станчева

